| Lilium Rhodopaeum |

- Έχασα το παλάτι μου.

Το θυμάστε.
Το παλάτι μου.

Την αυλή, με τον αυλικό,
Τα χωριάφια. Χωρικούς,

Θυμάστε, σίγουρα.
Τους καλλίμορφους κήπους μου
με τα μοναδικά κατακίτρινα κρίνα.

Στην άκρη του βουνού.

- Για ποιό βουνό λέτε;

- Τι ποιου βουνού;

- Τι κάνετε εδώ; ποιός είστε;

- Ποιός είμαι;

- Μα τώρα λέγατε πως..

- Ψάχνω να βρω το παλάτι μου.

- Ναι και λέγατε..

- Έχω παλάτι;

- Είστε βασιλιάς;

- Είμαι βασιλιάς;

- Ποιός είστε;

- Νομίζω θυμάμαι.

Τις όμορφες κοπέλες
που περνάγαν κάθε μέρα κάτω από την πόρτα
και μιλάγανε, γελάγανε.

- Έχετε παλάτι;

- Το έχασα.

Ή το ονειρεύτηκα.
Μάλλον. Όχι.

- Έχετε παλάτι;

- Δεν ξερω.

- Τι θα κάνετε;

- Μα θα ψάξω να το βρω.

- Και αν δεν υπάρχει;

- Αν δεν υπάρχει;

- Ναι, εάν δεν υπάρχει;

- Εάν δεν υπάρχει, πείτε μου σας παρακαλώ.
Τότε γιατί το ψάχνω;

- Είχα και εγώ ένα παλάτι.

- Είστε βασίλισσα;

- Είχα και εγώ ένα παλάτι.

- Και που είναι το παλάτι σας;

- Το γκρέμισα.

- Γκρεμίσατε το παλάτι σας;

- Το γκρέμισα κύριε.

- Και τα κρίνα; Είχατε φαντάζομαι κρίνα.

- Και τα κρίνα.

- Και τώρα;

- Τώρα χτίζω ένα άλλο παλάτι.

- Από την αρχή;

- Από την αρχή.

- Έχει κρίνα;

- Έχει.

- Έχασα το παλάτι μου.

Το θυμάστε.
Το παλάτι μου!

- Είχατε παλάτι;

- Το έχασα. 

Παράδεισος

Και όταν θα φτάσω στον παράδεισο μη με σταματήσεις. Άφησέ με εκεί να κυλιστώ στα χορτάρια και τις παπαρούνες. Βάλτε δυνατά να παίξει μουσική στα σύννεφα. Μπορώ τα κουνήσω λίγο; Θα θελα να παίξω μαζί τους αν γίνεται. Δεν θα μου πάρει πολύ για να φτιάξω μία μεγάλη κορνίζα γύρω από τον ήλιο. Λίγο πιο πέρα με φωνάζει ενα υπέροχο τεράστιο δέντρο. Θα ανέβω όσο πιο ψηλά μπορώ. Δεν φοβάμαι. Μου είπαν, κανένας καρπός δεν είναι πιο νόστιμος από την θέα, που χορταίνεις στην κορυφή του. Από εκεί μπαρκάρει ο πιο μεγάλος αητός που έχεις συνάντησει. Ανεβαίνω πάνω του και ένα ταξίδι που δεν περίμενα ποτέ ξανά να κάνω με συναρπάζει. Η μουσική μας ακολουθεί παντού. Οι κινήσεις μας εναρμονίζονται με τα βιολιά του Βιβάλντι και μια έβδομη αίσθηση αναβλύζει από μέσα μου. Βλέπω στο βάθος νερό, σκαρφαλώνω προσεκτικά στην πλάτη του και παίρνω θέση βουτιάς. Δεν έχω πηδήξει ποτέ από πιο ψηλά. Δεν φοβάμαι τίποτα. Έχασα το μέτρημα από τις στροφές λίγο πριν βυθιστώ στο πιο απαλό και καθαρό νερό που συνάντησα ποτέ μου. Δεν ξεχνώ πως η ανάσα μου είναι μεγάλη. Χάνομαι στα βαθιά. Κοπάδια από ασπρόμαυρα και χρυσαφί ψάρια χορεύουν γύρω μου έναν μυστικιστικό χορό. Δεν είχα νοιώσει ποτέ πιο ασφαλής. κοιτάω ψηλά και βλέπω το άπειρο. Αστέρια εμφανίζονται σιγά σιγά και θαυμάζω την αγάπη τους για την ζωή. Τόσες χιλιετίες στέκουν εκεί για να μπορούμε να τα βλέπουμε και να θέλουμε να τα φτάσουμε. Πάντα εκεί να μας θυμίζουν το αδύνατο. Πιάνω μερικά από αυτά και σχεδιάζω αφαιρετικά το πρόσωπό σου, και το πιο φωτεινό το ακουμπώ στο δεξί μάγουλό σου. Δεν το ξέρεις και θα στο πώ. Εδώ μπορείς να φέρεις ένα σύννεφο και να ξαπλώσεις μέσα στο νερό, μέχρι να ξυπνήσεις, στο πιο όμορφο πρωϊνό της ζωής σου.

Και ξέρεις. Μπορεί να είναι κλισέ, αλλά, πουθενά δεν είναι καλύτερα από τον παράδεισο. 

δεν

δεν ξέρω.
δεν μπορώ.
δεν νομίζω.
δεν πιστεύω.
δεν θέλω.
δεν σε θέλω.

αρκετά με τα δεν.
ίσως σε ερωτεύτηκα.

φόβος

σιγά σιγά μαθαίνω τον φόβο μου
ίσως μετά από αυτά και να τον αγαπώ
μα μόνο μόνος μου μπορώ να τον ζω
και δεν θέλω πια
μόνο στα όνειρα να σε φιλάω.